ترجمه : دانیال زین العابدینی
من بیست و یک سالم بود
من یک مدل معروف بودم
من با یه عکاس کار میکردم
و اون گفت که یونیورسال
یا یو آی که اون زمان بهش میگفتن
و دنبال یکی میگردن که تو یه فیلمی بازی کنه
پس من تماس گرفتم و یه قرار گذاشتم
رفتم و با آقای هیچکاک صحبت کردم
و در واقع باید لخت میشدم
و مدام هی لباس میشدم
و مصاحبه هم توسط جنت لی بود
پس من باید برای اون هم لخت میشدم
اوه فقط لباس زیر به تن داشتم، ولی بگذریم
بدن من خیلی به بدن جنت لی شبیه بود
پس استخدام شدم
باید برای گریم ، درست یادم نیست، یکی دو روز بعد حاضر میشدم
و یه نور قرمز بود که فلش میزد
ورود ممنوع» و با همه ی اینها من فکر کردم»
اوه خدای من
اینا اینجا وایستادن و انتظار یه مدل برهنه دارن
من کاملا برهنه نبودم
و من یه چیزی تنم بود که بهش میگفتیم کراچ پتچ
که در طول فیلمبرداری سکانس حمام و همه ی آب و...شل و ول میشد
:به هیچکاک گفتم، گفتم
چرا اینا رو درنیاریم؟ و گفت : نه نه
تمام مدت یه کت و شلوار مشکی تنش بود
کروات مشکی با پیراهن سفید
من در قرارداد برای دو یا سه روز استخدام شدم
ولی کار به هفت روز انجامید
خیلی حیرت انگیزه که انقدر اون سکانس طول کشید ...یک سکانس بخصوص، چون اون
حدود یک سوم نقشی بود که جنت لی در فیلم داشت
هفتاد و هشت نما از فیلم بود برای حدود چهل و پنج ثانیه
گذراندن هفت روز در یک لوکیشن بسته
میدونی اونم برای فیلمبرداری چنین سکانس کوتاهی بی سابقه بود
معمولا امروزه، شما خوش شانسی اگر یک روز وقت داشته باشی تا یکی رو بکشی
اوه باید این یک وسواس باشه
شما اون صحنه رو داری در طول هفت روز فیلمبرداری میکنه
اون قطعا یک وسواس است
هیچکاک به این سکانس قتل
جدا از باقی فیلم فکر کرده بود
که این معنی رو داشت که به شیوه ای ، او قتل
داشت به بخش قابل قبول سرگرمی تبدیل میشد
خشونت در فیلم های آمریکایی وجود داشت
ولی نه مثل چیزی که در روانی میبینیم
هیچ کدوم اینجور ملموس نبود
اینگونه با طراحی نبود، هیچکدام به این سرسختی نبود
فکر میکنم میدونست که چه پروژه ای در دست داره
و احتملا احساس کرد
تمام فیلم بسته به آن لحظه است
که در آن لحظه ی مهیج
شما باید خون را ببینید
تمام مکان، خب یجورایی برای وصف کردن زیادی وحشتناک بود
وحشتناک
فکر میکنم این اولین نمایش
مدرن گونه ی
بدن زنانه در هنگام تهاجم باشد
و یه جورایی خالصانه ترین نوع نمایش و بروز آن
چون که ویران کننده است
زنان بازیگر در دهه ی سی نمایش قدرتمندی داشتند
و دهه ی بیست
و در دهه ی چهل کم کم محو شدن
And by the time we got to the end و زمانی که به اواخر دهه ی پنجاه رسیدیم of the 50s, women were,
میدونی زنان همیشه نقش فرعی در ...فیلم ها بودند و هیچکاک یجورایی
و این فیلم روشی ست برای گفتن آن مساله
که اون داره زنان رو حذف میکنه
و این واقعا اولین فیلم درجه یکی بود
که با این سبک خشونت کار میکرد؛ جفنگ و تمهیدات بصری
هیجکس نمیخواست بسازدش و می گفتند مگه دیوانه اید؟
شما تازه شمال به شمال غربی، این موفقیت بزرگ رو ساختی
و حالا میخوای این رو سیاه و سفید سازی، این دیگه چه مزخرفیه؟
من به تازگی یه فیلم ساخته بودم
شمال به شمال غربی
شمال به شمال غربی یک دستاورد بزرگ در هر بخشی بود
یک سرگرمی بزرگ بود، درجه یک بود، بازیگران سوپراستار داشت
و میدونی زیبا بود، رنگی بود
پس چجور قراره اون رو ادامه بدی؟ با یک مزاح
من یبار یه فیلمی که البته بیشتر یه جک بود به اسم روانی ساختم
- بله - یه جک بزرگ بود، میدونی؟
و من وحشت کرده بودم وفتی فهمیدم بعضی آدما اون رو جدی گرفتن
و من قصد داشتم تا کاری کنم مردم از وحشت جیغ و داد کنند و برن
آه ولی نه به شدت بیشتری از جیغ و دادهای ترمز قطار روی ریل
ماهایی که در ژانر ترسناک فیلم میساختیم خیلی کم پیش میومد لباس رسمی بپوشیم
و اینم فیلمی نیست که شمایل رسمی و مرتب داشته باشه
این از اون فیلماست که تیپش شلوار جین با تی شرته
ولی این حرف رو کسی میزد که کت و شلوار پوشیده بود
اون میخواست ورای محدوده ی امنیتش بماند
یکی از چیزایی که میگفت این بود که تو من رو اصلا نمیشناسی
و این چیزیه که روانی براش ساخته شده
چه چیزی تو رو به این یکی جذب کرد پس ؟
قکر کنم قتل در وان حمام
و بیرون اومدن از جو آسودگی، میدونی
همش برای این بود
هیچکاک کاملا به رقابت اش آگاه بود
میدونست که کلوزو قبلا چنین سکانسی ساخته "اشاره به فیلم شیاطین"
گونه ای از فیلم که حس کرده بود باید و میتونه بسازه
و البته وقتی منتقدا شروع کردن به دادن لقب "هیچکاک فرانسه" به کلوزو
...خب میدونی شما داشتید به حریمش تعرض میکردید و اون
به من اعتماد کنید، به این مساله توجه کرد
روانی دقیقا اون لحظه ای است که هیچکاک جواب خودش رو میده
این حس رو میده که از نگاهی این فیلم انتقام هیچکاک از هالیوود است
از خیلی جهات، این شاهکار اوست
من مدام دارم حس میکنم این فیلم یکجور کتش تعرض آمیز است
- علیه هواداران، منتقدین و بازیگرانش - آره
فیلم حس خشمگین بودن میدهد، انگار هیچکاک اذیت شده بود و میخواست اونا رو اذیت کنه
خشونت ناگهانی در سکانس حمام روانی
برای او معنادار بود
میدونی برای دلایلی که به بیست سال قبل برمیگشت
از آغاز جنگ جهانی دو
هیچکاک فکر کرد که انگلیس و آمریکا
برای خطرات و وحشت های جنگ جهانی دو
آمادگی کافی نداشتند
لحظات متعددی در فیلم هایش است که این نکته بیان میشه
میتونید صدای سقوط بمب ها در خیابان و خانه ها را بشنوید
حرف من رو رها نکن، یه لحظه توقف کن
این یه داستان بزرگه و تو بخشی از اون هستی
الان خیلی دیره که بخواهی اینجا کاری بکنی
جز اینکه در تاریکی بایستی و منتظر یمونی تا بیان
ما چه مون شده؟
نه تنها اجازه میدیم نازی ها صف بندی مون رو انجام بدن، بلکه قدرت تفکرمون هم دست اوناست
آره خدایان و ماهی های کوچک
یکی از اون فیلم ها "سایه ی یک شک" بود
درست یک سال و نیم بعد از پیرل هاربور بود "حمله هوایی به ژاپن"
که در سانتا رزا در کالیفرنیا فیلمبرداری شد
میتونی ببینی که در این فیلم چگونه این شهر رو یجورایی مورد ملامت قرار میده
برای ساده لوح بودن
تو در رویا زندگی میکنی، تو یک راه‌رونده در خواب هستی، کور
چطور میدونی که زندگی چه شکلیه؟
تو دنیا رو به عنوان یه شهر احمق میدونی؟
میدونی که اگر به درون هر خونه ای بره
خوک پیدا میکنی؟
اون در واقع داشت آمریکا رو میگفت، شما خیلی ساده لوح بودید
تو فکر میکنی که در حمام خانه ات در امنیت هستی
میدونی با خانواده و آن هایی که دوستشان داری
نه در امنیت نیستی، متاسفم
هیچکاک وسواس های فکری زیادی داشت ولی یکی از آن ها که در موردش صحبت کرد
با فیلم پرندگان بود و آن غیرمنتظره بودن زندگی است
هیچ توضیحی برای حمله ی پرندگان وجود نداره
برای او این زندگی بود
تو هستی، همه چیز رو به راهه
بعد یهو یکی سرطان میگیره و بعد دو هفته بعد میمیرن
یا شما زندگی خوبی دارید و بعد یهو با اتوبوس تصادف میکنید
هیچکاک کسی بود که برای چند سال
جلوی تلویزیون مردم در یکشنبه شب ها حاضر میشد
قربانی ناگهان می افتد و به شکل وحشتناکی زمین میخوره
فکر کنم کمر او به محض زمین خوردن میشکند
...خیلی سخت توصیف شکلی که
اون یه نماد بود، اون یه جورایی
یه مرد مهربون ولی در عین حال چندش
کسی که داشت خشونت و سکس رو به آمریکایی ها معرفی میکرد
که آمیخته به چاشنی طنز سیاه است، هر یک شنبه شب
و آمریکایی ها در دهه ی شصت باهاش راحت بودن
اگر شخص دیگری روانی رو ساخته بود
محتمل بود که واکنشات نسبت به آن یکسان نباشد
روانی در زمانی خیلی خاص در فرهنگ پاپ (عام) آمریکا ساخته شد
روانی تقریبا به قبل این رویداد مربوطه
آشفتگی و شوک و آسیب
که مربوط به قبل از دهه ی شصت بود
با خشونت رادیکال و ترور های سیاسی
من نمیگم که هیچکاک این رو پیش بینی کرد
و میدونست که داره چی نشون میده
ولی چیزی که میدونست این بود که توسط گذشته اش اسیر شده بود
که دیگر دوره ی گریس کلی نبود
دیگر دوره ی چیزی نبود
که بهش می گفت "زرق و برق پوج و زیبای فیلم رنگی"
وقتی به روانی نگاه میکنید و بعد به آن فیلم های شگفت انگیز
عالی، بزرگ و رنگ و لعاب دار دهه ی پنجاه نگاه میکنید
میدونید که چیزی عوض شده
فکر میکنم روانی جواب او به تغییر فیلم ها بود
یه جورایی پیش بردن سبک گذشته بود
و نمیخواست تا آن فراموش بشه
سال پنجاه و نه سالی بود که بعضی ها داغشو دوست دارند" ساخته شد"
"ناگهان، تابستان قبل"
"و "تشریح یک قتل
تمام این سه فیلم محدودیت ها را شکستند
پس یه جوی فرهنگی به وجود آمده بود
جوی که هالیوود از قبل درش گیر افتاده بود
روانی در این دوران بیرون آمد، در عصر پسا اتومیک
ولی حقوق قبل از جنگ
میدونی اگر در مورد خشونت فیلم های ترسناک فکر کنی
چیزی که در تم بود اشتباهات علمی بود
ولی شما خیلی این حس رو نداشتید که ممکنه برای شما هم رخ بده
روانی، شما این حس رو دارید که ممکن بود برای شما رخ بده
...این اولین فیلمی بود که نشون داد: بله
شما میتونید در حمام آسیب پذیر، تنها و برهنه باشید
و کسی که لباس مادر مرده اش را به تن داره
قراره بیاد و فقط بهتون چاقو بزنه
چون این کاریه که قراره بکنن
آمریکایی ها یه جورایی وسواس به زندگی خانگی داشتند
اونا میخواستند به خودشون بگن
در فضای خانگی شخصی و محرمانه شان
حداقل در آنجا امن هستند
اینکه روس ها و هرکس دیگه ای
هیچ جوره نمیتونستن به حمام شما بیان
چند روز بعد از اینکه روانی شروع به فیلمبرداری شد
در نوامبر 1959
خانواده ی کلاتر در شهر کنزاس به قتل رسیدن
همان مقتولینی که کتاب "در کمال خونسردی" بر اساس آن نوشته شد
شما دیگر در همسایگی نورمن راکول زندگی نمیکنید
شما دارید در همسایگی خانواده ی منسون زندگی میکنید "قاتل زنجیره ای که شارون تیت رو به قتل رساند"
این خانواده ی جدید و مدرن آمریکایی است
که خیلی تاثیر گذار بود
بر فیلم "قاتل اره برقی تگزاس" ساخته ی تب هوپر
اولین کلاب پلی بوی در شیگاگو افتتاح شد "پلی بوی مجله ای که عکسای سکسی زنان قرار میدهد"
معروفترین ستارگان سیتکام در دهه ی پنجاه "سیتکام سریال های کمدی که هر قسمت کمتر از نیم ساعته"
Lucille Ball and Ricky Ricardo, از هم طلاق گرفتن
داروی کنترل حاملی توسط اف دی ای تایید شد
شما میتونید سکانس حمام رو به عنوان این ترسی که پی ریزی شده ببینید
استعاره ای از تمام این چیزها، تمام این ترس های آمریکایی ها در دهه ی پنجاه
همه قراره با هم به مرحله ی انفجار برسه و از این سکانس نمایان میشه
خب من در لیست منتقد مجله نیویورک برای نوشتن ریویو بودم
همه ی منتقدین لیست دعوت بودن به سینما برای پخش اول
ساعت 10 ، 10 و نیم با اولین اجرا
وقتی رفتیم تو، صدای هیچکاک به گوش میرسید که با اسپیکر های بلند میگفت
هیچ کس بعد از شروع شدن فیلم اجازه ی ورود نداره
و لطفا پایان فیلم رو اسپویل نکنید
قبل از روانی، میدونی فیلم ها
فرمی از سرگرمی بودن، یه جورایی صرفا مصرفی
خب اون موقع، در مقایسه با الان
ورود و خروج آدما در طول روز در سینماها حیرت انگیز بود
و هیچکاک آگاهانه گفت
ما نمیخواهیم بعد از شروع فیلم کسی بیاد
و این روشی که فیلم ها نمایش داده میشه رو عوض کرد
دلیل این بود که بازگیر نقش اول خانم فیلم، جنت لی
در یک سوم ابتدایی فیلم کشته میشد
و من نمیخواستم مردم تو گوش هم پچ پچ کنند
جنت لی کی میاد؟
او میخواست پیش بینی ها رو شکل بده
حمام
اتفاق وحشتناکی در حمام می اقتد
این رو از تیزر فیلم میدونیم
ما نمیدونیم اون جنت لی هست
چون در تریلر ما ورا مایلز رو میبینیم نه جنت لی
لحظه ای که پرده باز میشه و چاقو زدن شروع میشه
یک جیغ پیش بینی شده ای وجود دارد
از سوی تماشاچیان
مثل این
میدونی شما نمیتونستی هیچ صدایی از موسیقی فیلم بشنوی
در طول تمام سکانس حمام
پس شما جیغ های جنت لی رو میشنیدی
جیغ هایی از تمام زنانی که در محوطه ی سینما بودند
و موسیقی جیغ مانندی از برنارد هرمن
اون حتما اغتشاشی کامل بوده
در واقع این برای اولین بار در تاریخ سینما بود
که در داخل سالن سینما بودن امن نبود
و وقتی من ظهر به دفترم در مجله "تایم اسکور" رفتم
حس کردم بهم تجاوز شده
در سال 1985 وقتی برادران لومیر برای اولین بار واقعا فیلم نشون دادن
به مخاطبین
یکی از تصاویری که نشون دادند، قطاری بود که به سمت ابستگاه می اومد
و مخاطبین فکر کردند که قطار قراره بهشون برخورد کنه
و این باعث جیغ زدن و فرار خیلی از مردم شد
تلاش برای ترک اتاقی که فیلم در آن در حال پخش بود
آن ها موضوع رو متوجه نشدند
میدونی و حالا روانی میاد و دقیقا تاثیری مشابه میذاره
این تنها فیلم دوران کودکی من است که مادرم اجازه نمیداد برم ببینم
که حیلی مسخره بود چون من تنها فیلمای ترسناک میدیدم تا اون موقع هم
هر هفته، شایدم دو تا میدیدم در واقع
ولی روانی؟ نه اجازه نداشتم
بچه بودم وقتی در موردش میشنیدم، فکر می کردم اسم فیلم "دوچرخه" است
انگار که در مورد یه قاتل موتورسوار بوده
ولی در وافع من این نسحه سوپر هشت رو ازش گرفتم
و همینطور مدام پشت سر هم پخشش میکردم
وقتی مخاطبین
این شخصیت باورپذیر رو دیدن
کسی که مسایلی چون "من پول بیشتری میخوام" قابلیت همذات پنداری داره
من دارم بزرگ تر میشم
"مردی که عاشقشم با من ازدواج نمیکنه"
و مخاطبین خیلی درگیر شدن
اوه سم بیا ازدواج کنیم
آره
و با من در انباری پشت مغازه آهن‌آلات در فیرول زندگی کن
ما خوشی های زیادی خواهیم داشت
البته او قراره فیلم رو نجات بده، او جنت لی هست
به جاش اون دوش میگیره
و بی هیچ دلیلی یهو به قتل میرسه
اونم توسط یک پیرزن؟
چه کسی که حتی من نمیتونم ببینمش؟
چه اتفاقات لعنتی اینجا داره رخ میده
او تعهد ما بین فیلمساز و مخاطب را میشکند
و مخاطب مشتاق است تا بیشتر ببینه و سر در بیاره
او کارگردان قابل احترامی بود
و میدونی جنت لی هم بازیگر منحصربفردی بود
و فکر میکنم به نحوی شما درگیر هیجان آن میشوید
انفجاری محتمل که آشکارا رخ داد
و فکر میکنم آن لحظه نشانی از سینمای جدید امریکا را نمایان کرد
و یا به عبارتی سینمای جدید جهان
الان من نمیدونم تا به حال آن اجرا شده بود یا نه، میدونی
شاید یه فیلم مجهور کشور چک چنین کاری کرده باشه
و یه مردی هست که میخواد بگه
- من اول انجامش دادم - آره
فکر میکنم مسایلی فرهنگی
ما را وادار ساخت تا در مورد آن ساختار فکر کنیم
"برای مثال، اولین فصل سریال "بازی تاج و تخت
که جذاب ترین شخصیت برای مخاطب، ند استارک، یه جورایی
جلوی چشم ما به شکلی بی رحمانه کشته میشود
از لحاظ فرهنگی، ما باید قدرت روایی روانی رو به یاد می آوردیم
واقعیت وجود داره، او از تمام بخش اول فیلم استفاده میکند
به عنوان حیله ای تا شما رو به این خانه بیارد
تنها راهی که میتونست شمارو به این خانه بیاره این بود که شما باور کنید
که او زنی است که چهل هزار دلار دزدیده
و اینکه او از خروجی اشتباه اتوبان مسیر رو رفته
و در مسیر این جاده ی کوچک است که هیچکس از آنجا رد نمیشود
اینجا هیچکاک حرف های زیادی میزند
در مورد جامعه مان که در آن دوره در حال تغییر بود
ما نلاش میکردیم تا جایی که میتونیم هرچه سریع تر از لس آنجلس تا شیکاگو و نیویورک
و به این شهرک های کوچک که در واقع دیگر وجود خارجی نداشت نقل مکان کنیم
و نورمن حتی اهمیت نمیدهد
که او آماده است تا روتختی ها رو هرروز عوض کنه با وجود خالی بودن مکان
مرحله به مرحله شما این تشریفات را رها میکنید
من حتی نباید به خودم در مورد عوض کردن روتختی ها زحمت بدم
ولی عادت های قدیمی سخت از بین میرن
وقتی که با چهل هزار دلار به اون جا رانندگی میکنه
او در جاده و در غربه
یه چیز اساسا آمریکایی در این مورد هست
"برمیگشت به قدیم و "مانیفست تقدیر توضیح: این مانیفست مریوط به قرن نوزده است که باور داره بایرد به سمت شمال آمریکا در غرب رفت و تقدیر رو یافت
به غرب برو
تقدیرت را بیاب، آزادی ات را بیاب
ماریون تنها تلاش کرد اینکار رو بکنه
و این جایی است که او با تقدیرش ملاقات میکند
جالبه که رمان روانی رو با فیلم روانی مقایسه کنیم
سکانس حمام بسیار متفاوت است، در کتاب خیلی کوتاه است
پس در صفحه ی 28، این سکانس حمام است
فریاد در حال خفگی بود، اتاق در حال بخار گرفتن بود
برای همین صدای بازشدن در را نشنید
یا صدای پاها را نشنید
و ابتدا وقتی پرده ی حمام باز شد
بخار جلوی واضح شدن صورت را گرفت
بعد او آن را دید، تنها صورت را
از میان پرده ها داخل میشود، چیزی مانند ماسک بر صورت دارد
یه زخم صورت که با موها پوشیده شده و چشمانی براق که غیر انسانی است
ولی یه ماسک نبود، نمیتونست باشه
پوست صورت مثل جنازه سفید بود
و جوش های زخمی که روی گونه بود
این ماسک نبود، این چهره ی یک زن دیوانه بود
ماری شروع به جیغ کشیدن کرد و پرده ها بازتر از قبل شد
و دستی ظاهر شد که چاقوی قصابی به دست دارد
همان چاقویی که لحظه ی بعد صدای جیغ اش را برید
و سرش
این حقیقت که هیچکاک سال باس رو آورده بود
برای ساخت سکانس حمام
به عنوان یک حرکت مستقل
اوه این به من میگه که اون میدونست
که هوم باید یه کار خاص برای اون سکانس حمام بکنه
داخلی، ماری در حمام
ما میبینیم که در حمام به آرامی باز میشود
صدای حمام هر صدای دیگری را ناپدید میکرد
در بعد به آرامی و احتیاط بسته میشه
و ما سایه ی زنی را میبینیم که به سمت پرده ی حمام یورش میبرد
ماری از پشت به سمت پرده برمیگرده
سفیدی روشن حمام تقریبا کور کننده است
ناگهان میبینم دست به بالا میرود
پرده ی حمام را چنگ میزند و پاره میکند
کات میخوره به اکستریم کلوزآپ ماری
وقتی که بر میگرده نسبت به صدا و حس صحنه پاسخی بده
اینکه پرده ی حمام از وسط پاره شده
فورانی از وحشتی خالص در چهره اش میبینیم
یک فریاد آرام و وحشت شروع میکنه به شدت گرفتن و از حنجره اش بیرون زدن
یه دست به داخل نما میاد
دست یه چاقوی بزرگ رو نگه داشته
تیزی فلز نما را در هم میشکند و به یک سفیدی خاکستری مطلق میبره
سلاخی
تاثیرگذاری سلاخی یک چاقو
به مثابه ی یک تکه کننده که قرار است پرده ی نمایش فیلم را پاره کند
در این بین صدای جیغ و فریاد می آید
و بعد سکوت
و بعد آن صدای ساییده شدن آزار دهنده که انگار جنازه ی ماری به داخل وان می افتد
نمای معکوس، سفیدی مطلق
تار بودن قطره های آب حمام
دستی پرده ی حمام رو به عقب میکشه
ما یک نگاه لحظه ای به قاتل می اندازیم
یک زن، چهره اش با دیوانگی عجین شده است
موهایش پر از مو است
انگار که یه کلاه گیس وحشتناک به سر دارد
و بعد ما فقط پرده را میبینیم که روی به وان حمام بسته میشود
و بعد صدای حرکت آب حمام را میشنویم
بالای وسایل داخل حمام ما میبینیم که در دوباره باز میشه
و بعد از لحظه ای، ما صدای بسته شدن در جلویی رو میشنویم
کات به بدن مرده
به شکلی دراز کشیده که نیمی از بدن‌اش داحل و نیمی بیرون از وان هست
سر معلق میشه و به زمین میخوره
مو ها خیسه، یکی از چشمان انگار که میخواد بزنه بیرون بازه
یک دست به صورت شل و خیس روی زمین افتاده
و از بخش وان داره سر میخوره به پایین
و جلوی شی شیشه ای تاریک و صخیم می نماید
ما خون ریزی های زیاد کوچکی رو میبینیم
دوربین از جنازه دور میشه
به آرامی از حمام حرکت میکنه و توالت رد میشه
میره بیرون به سمت اتاق خواب
فکر میکنم سکانس حمام فیلم را به درجه ی والایی رسانده
نه صرفا در ژانر وحشت، بلکه کلا در عرصه ی فیلمسازی
مداوما به شما چیزهای جدید نشون میده
من فکر میکنم این یکی از آثار خیره کننده است
فیلم با سنگدلی از آن سکانس می گذرد و حرکت میکند
شما به عنوان مخاطب نمیدانید
سم این آخرین باره
من هم پول میدم
اونا از کسی که به هتل سر بزنه هم پول میگیرن
موتل های زیادی اینجاست
تو یاید...منظورم اینه فقط در امنیت باشی
مادر، مادر من، توصیف درست چیه ؟
اون امروز مثل همیشه نیست
هیچکاک در طراحی همه چیز فوق العاده بوده
وقتی که داره ساکش رو میبنده تا بره دوست پسرش رو ببینه
شما دوش حمام را در بکگراند میبینید
و خیلی بخصوصه، حمام درسته در بالای شانه اش قرار گرفته
میدونی وقتی به نورمن میرسیم، جایی که در مورد حمام صحبت میکنه
و اون لکنت داره و نمیتونه درست بگه
توالت، میدونی یا حمام
و هوم
درست اونجا
- حمام - بله
این چیزیه که در مورد هیچکاک عالیه
میدونی ، اون واقعا این لحظاتی که به عمق شخصیت میریم رو دوست داره
آن رانندگی پریشان ابتدایی
دیوانه وار عالیه
توجه به این مساله که باید بره دوش بگیره، این قایق نجات اوست
بخاطر شدت بارش باران، اون نمیتونه درست ببینه
که خیلی زیباست چون داره در نگرانی و ترس اش غرق میشود
صدای ضربه ی برف پاک کن تمهیدی است که ما را به صدای چاقو میرساند
این یجورایی خیلی خشن، خیس و دلچسب است
تصویر دیدنی و عریان چاقو زدن
و این یک پی ریزی طولانی است
ولی ما هیچ ایده ای نداریم بارانی که داره میباره، در ادامه
قراره خون وی را خود حل کند
من بی شک این حس رو دارم که سکانس حمام چیزی بود
که هیچکاک تمام طول زندگی اش به دنبال آن بوده
داره خونرو نمیز میکنه؟
داره دیوارای حمام را تمیز میکنه
اوه پس باید کلی خون پاشیده شده باشه
خب چرا نه ؟ این چیزیه که همه ی ما داریم بهش فکر میکنیم
اون ماری را آنجا کشت، مجبوره لکه های خون رو قبل از رفتن تمیز کنه
اوه تو نمیتونی واقعا در مورد سکانس حمام حرف بزنی
بدون اینکه از بقیه ی فیلم حرف نزنی
بدون سکانس اتاق پذیرایی
مطمعنا سکانس حمام به این خوبی نمیشد
اگر سکانس اتاق پذیرایی انقدر غمگین ارتباطی زیبا
فبل از آن توحش ایجاد نمیکرد
وقتت خالیه؟
نه
خب من دفتر رو میچرخونم
و از ملک و اتاق ها نگه داری میکنم کارهای کوچیکی هم برای مادرم میکنم
اونایی که فکر میکنه میتونم انجام بدم رو بهم اجازه میده
با دوستات بیرون میری؟
خب بهترین دوست یک پسر مادرشه
یک مقدمه ی خیلی کاملی برای سکانس حمام وجود دارد
بهتر نیست اگر اون رو بذاری
یه مکانی
منظورت یه موسسه است؟
به دیوونه خونه؟
ببین، چجور او بی حرکت است
با اینکه قبل او بی قرار بود و تکون میخورد
ناگهان کاملا بی حرکت میشه
شاید این لحظه ای است که تصمیم میگیرد او را بکشد
- آره - آره
آره اینجا او خیلی به خود مطمعن است
آره به ندرت سرش رو تکون میده
- فقط چشماش حرکت میکنه - واو
اوه اون خیلی عصبانیه
- و اون الان ترسیده - آره
اوه تو که به این زودی نمیخوای برگردی به اتاقت؟
شاید من الان به اتاقم برگردم نورمن
همصحبتی دلچسبی بود
بسیار بخاطر تنهایی ات متاسفم
این اولین لحظه است که شما (مخاطب) همراه با نورمن هستید نه ماری
آره او دقیقا از جلوی دوربین رد میشه میره
- آره درسته - و بعد ما همراه با نورمن هستیم
کار من تمومه
آره
من دیگر پروتاگونیست داستان نیستم
یه صرف غذای مخفیانه اینجا بود
و اوم اوه راستی
این عکس
اهمیت زیادی داره
چون هوم بیاید بریم به اتاق شماره یک
نقاشی که آقای بیتز برمیداره
تا چشم چرانی کنه، در واقع اون نقاشی مربوط به قرن شانزده و یا هفده بود
داستان سوزانا و شیخ ها در واقع یک روایت اخلاقی است
در مورد زنی پاکدامن که در باغ حمام میکند
و توسط یک یا دو شیخ جاسوسی میشد
و تم اینجا شروع به قوت میگرفت
که محتمل به عنوان نتیجه ی برخورد با انگیزه های مدرسه ی مذهبی است
یا این بوده یا بهانه ای برای نقاشی کشیدن بدن برهنه ی زنانه
حالا چیزی که در موردش جذابه اینه که در مورد بی دینی و زنای محصن است
و این شگفت انگیزه چون ماری که در حمامه
داره یجورایی خودش رو برای رابطه نامشروع با مرد متاهل تطهیر میکند
در تاریخ هنر سه یا چهار تعبیر وجود داشته
اینکه چطور هنرمندان سوزانا و شیخ ها را تریسم کردن
لوکاس فن لیدن دو شیخ را در یک مکان بلندی نشان میدهد
که در فاصله ای دور سوزانای کوچک در حال حمام کردن است
وقتی شما نقاشی که تینتورتو رو میبینید، سوزانا کامل برهنه است
روینز شروع کرد به کنکاش و جستجوی
شدت روان شناسانه ی آن لحظه
نقاشی رامبراند از قدرت تاریکی و روشنایی بهره برد
تا وجه درام لحظه را برجسته کند
چیز جذاب در مورد این نقاشی همینه
شما برهنگی کامل سوزانا را دارید
و هنوز دو شیخ در حال نگاه کردن به او نیستند
دارن دست مالی میکننش و بهش تجاوز میکنن
تقریبا یک صحنه ی تجاوز است
که جلوی چشمان شما در حال رخ دادن است
این نقاشی فوق العاده ای است که هیچکاک انتخاب کرده
این یه نقاشی به سبک باروک خیلی قدیمی نیست
این یک تماشای توام با وحشت است
او این نقاشی شهوت انگیز را برمیدارد
تا چشم چرانی بشود که به حمام نگاه میکند
اون میتونست پنجاه نقاشی دیگه انتخاب کنه
ولی این رو انتخاب میکنه چون اون نقاشی در خود اطلاعات زیادی القا میکند
که میتونست برای فیلم استفاده کند
خب من عاشق اینم که یک سوراخ در دیوار به اندازه ی صورتش وجود داره
که بهتون میگه اون بیشتر از یکبار اینکار رو کرده
و اون رو برای خودش راحت درست کرده
این نکته که اون داره دقیقا مثل شما نگاه میکنه
همرا با او شما رو اسیر میکند
و وقتی شما اون قدم زدن ها رو حذف میکنید
و حالا دارید تماشایش میکنید
و دارید تماشا میکنید، با هم دارید تماشا میکنید
بعد شما در مکانی هستید که وقایع میتونه ترسناک تر بشه
روانی با کارهای دیگر خالقش مشخص میشه
با آن خیره شدن ها
پرندگان دارن به ما نگاه میکنن، تک تک پرنده ها
پرنده ی مرده داره به ما نگاه میکنه
مادر دارد ما را از حفره ای بی چشم نگاه میکند
ماریون مرده با چشم بازش
این نگاه خیره ما در عین حال درگیر و متهم میکنه
این یه تصویر آینه ای است، میدونی در هر دو شکل عمل میکنه
ما داریم به دورن چشم مرگ نگاه میکنیم
و چشمان مرگ در حال نگاه کردن به ما هستند
این درگیرکننده و وحشتناک است
خنده ها و اشک ها
و چشمان بی رحمی که شما رو ردیابی میکنند
مادرم رو بذارم آنجا؟
خدا داره شما رو ردیابی میکنه، میدونی ...چون میدونی تعدادی هست از
نماهای نقطه دید خدا در روانی، همانطور که در پرندگان هم هست
خدای هیچکاک بی رحم و مستبد است
یه جورایی مثل پرنده ی شکار یا رباینده که
که به سردی و بی علاقه به مباحث بشر از بالا خیره است
در سکانس حمام، خشونت مستفیم است
و اون چاقو داره به سمت ما میاد و ما داریم مجازات میشیم
برای اینکه چشم چران منحرف بودیم
پیامد هایی در مورد دیدن و دیده شدن وجود داره
در شخصیت جیمز استوارت در پنحره عقبی اگر یادتون باشه
یک سقوط دقیق و عالی در پایان وجود داره که پای دیگرش رو میشکنه
که به معنای شش یا هشت ماه دیگر درد و احساس خارش است
و توانایی سکس با گریس کلی رو نداره
همه این ها برای هیچکاک به هم وابسته است
من باهاتون شرط میبندم نه نفر از ده نفر
که ببینند جلوشون
زنی لباسش رو در میاره یا به تخت میره
یا حتی گاهی یه مردی
تو اتاق ول میچرخه و کاری نمیکنه
نه نفر از ده نفر می مانند و نگاه میکنند
برنمیگردن و بگن
این به من ربطی نداره
و پرده ی خونشون رو بکشن، اینکار رو نمیکنن
در ابتدای فیلم
شما دارید به سمت پنجره ای که کر کره اش بسته است میرید
پس شما کارتان را به عنوان یک چشم چران منحرف شروع میکنید
و اگر در موردش فکر کنید
اگر شروع فیلم از نمای نقطه نظر یک مگس باشه
تمام معنای فیلم و مضمون اش را تغییر میدهد
حتی نمیخوام این مگس رو بکشم
امیدوارم در حال تماشا باشن
اونا خواهند دید، خواهند دید و خواهند فهمید، خواهند گفت
چرا آزارش حتی به این مگس نمیرسه
فکر میکنم تمشای شهوت انگیز در واقع در سکانس حمام جواب میدهد
این روش هیچکاک برای کار گذاشتن بمب زیر میز است
که در واقع کاریه که دوست داره بکنه تا تناقض دراماتیک خلق کنه
چهار نفر دور یک میز نشستن
در مورد بیسبال یا هرچی که ترجیح شماست حرف میزنن
پنج دقیقه از این مکالمه خیلی مسخره است
ناگهان یک بمب منفجر میشه
و آدما رو تکه تکه میکند
مخاطب چه خواهد داشت؟ ده ثانیه شوکه شدن
حالا سکانس دوم رو بگیر
و به مخاطب بگو یه بمب زیر اون میزه
و در پنج دقیقه قراره منجر بشه
و حالا حس مخاطب کاملا متفاوت است
چون شما بهشون اطلاعات دادید
شما مخطاب رو کار وا داشتید
سلام
فکر میکنم در این لحظه ، ما شروع میکنیم به فکر کردن که در سرش چه میگذره
و بخاطر آن نگاه روی صورتش قراره چه اتفاقی بیافته
این خیلی جذابه، به عنوان یک بازیگر داره چی بازی میکنه
:داره این رو بازی میکنه "اوه خدا نذار مادرم این دختر رو بکشه"
نورمن بیتز در تمام این... میدونی
در این لحظات کوچک گذرا در فیلم معرفی میشود
و در شکلی بسیار مشابه که آن قتل
در لخظه های گذرا رخ میدهد
در تصاویر و برش های ترکیب بندی شده ی همگون
پس من من فکر میکنم فیلم در مورد چند پارگی است
این چند پارگی است
نورمن میره بالا به خونه
این خیلی مهمه که مخاطب ببینه که میره
چون داره به عنوان شخصیت سوم واکنش نشون میده
و ما فکر میکنیم مادر در خانه است
ولی واقعا این فقط تو ذهنشه
اون به پله ها میره و به بالا نگاه میکنه و به نظر غمگین میرسه
چون میفهمه که مادرش در خانه طبقه بالا نیست
میره تلپی خودشو میندازه تو آشپزخانه، مثل یه پسربچه ی مدرسه ای افسرده
و بعد اونجا یجوری مثل "اوه موش ها" مینشینه
من نمیتونم با زنی که میخواهم شام بخورم، بخورم
من تصور میکنم اون حتما وقتی مادر زنده بوده کارای زیادی کرده
که مادر حتما سرش داد زده
و اون وقتی به چیزی که میخواد نمیرسه میره آشپزخانه
وقتی که او نورمن رو برای هرچیزی که با قواعد زندگی باهاش مرتبط نبود سرزنش میکرد
چیزهای زیادی میتوان در مورد مادرهای هیچکاک گفت
مطمعنی که برای دیدنت این پایین نیومده؟
تا الکس سباستین مایه دار رو به همسری برگزینه؟
حالا قبل از اینکه پدرت بیاد صورتت رو اصلاح کن
شما آقایون که واقعا نمیخواهید سعی کنید پسر من رو بکشید، هان؟
وقتی در مورد چیزی که در آمریکا مقدسه حرف میزنید
مردم در مورد مادر و کیک سیب حرف میزنن
مادر خوبه، ما عاشق مادریم
ما مادر هستیم، ما خوب هستیم
ولی از سوی دیگر، چیز دیگری در حال وقوعه
در فرهنگ و جامعه ی دهه ی پنجاه آمریکا
جایی است که مادران هم مظنون هستند
یک وحشت اجتماعی جدی در آمریکا در مورد بزهکاری نوجوانان وجود داشت
یکی از چیزهایی که این وحشت اجتماعی نتیجه داد، همین ترس بود
که مادران دارن بچه ها رو درخانه محافظت میکنن و لوسشون میکنن
حتی خود آمریکا، تا حد مرگ
تمام سیتکام ها
"پدر بهتر از همه میدونه" ، "اوزی و هریت" دو سیتکام آمریکایی
جایی که مادر هیچکار نمیکنه
تنها کاری که میکرد مواظبت از خانه و بچه ها بود
ناهار تقریبا آمادست و دیوید باهات لباس بپوشه
لباس بپوشه؟ منظورت اینه آراسته بشه؟
خب آره، تو میخوای خوب بنظر برسی وقتی نانسی بیاد اینجا
کسی که به عنوان کارگردان واکاوی میکنه
وحشت خانواده ی آمریکایی در دهه ی پنجاه
بدون اینکه فیلمی ترسناک بسازه داگلاس سرک است
میدونی کی، من عاشق ران هستم
اونقدر دوستش داری که تمایل داری تمام زندگی مان رو نابود کنی؟
- واقعا نمیتونی به چنین چیزی فکر کنی - پس به چی باید فکر کنم؟
در مورد سرک، تمام ساختار خانواده است
با این حال تا روانی چنین چیزی نیست، اینکه مادر یقینا یک هیولا باشد
وقتی در پایان او را میبینید
من فکر میکنم مادرم من رو وقتی سه ماهه بودم ترساند
میدونی گفت : بووو
نمیدونم در روانی چند بار
مردم در مورد مادر صحبت میکنن
اوه ما میتونیم همدیگر رو ببینیم
میتونیم شام بخوریم
ولی با احترام
در خانه من، با عکس مادرم بالای طاقچه بخاری
و خواهرم بهم کمک میکنه برای سه نفر استیک بپزم
و بعد از استیک خواهرت رو میفرستیم سینما
و عکس مادرت رو روی به دیوار میکتیم؟
سم
پاتریسیا هیچکاک صحبت میکنه در این مورد که بهش مسکن پیشنهاد کرده
- یکم آسپیرین میخوای؟ - یه چیزی دارم ولی آسپیرین نه
دکتر مادرم روز ازدواجم بهم داد
تدی عصبانی شده بود وقتی فهمید من مسکن مصرف میکنم
- تماسی بوده؟ - تدی بهم زنگ زد
مادرم زنگ زد تا ببینه اگر تدی زنگ زده
حتی در آن شرکت
تاثیر، تاثیر منفی مادران
و اینجا این تاثیر بد روی زنان است نه مردان
پس این حقیقت که مادر نورمن بیتز
که در آخر متوجه میشویم خود نورمن بیتز است
ممکنه در بخش ناخودآگاه، مخاطب بگه
"آها، میدونستم! مامان قراره ما رو بکشه"
مامان قراره مرگ همه ی ما باشه
اوکی یبار دیگه در پل
به لحظه ی آغازین برگرد
ماریون اینجا داره کار حساب کردنش رو انجام میده
اینکه بفهمه چقدر روی ماشین خرج کرده
اون داره تصمیم میگیره تا پول رو برگردونه
یه شرح کوچک خوب روی دست
من همیشه ریاضی رو روی دستم حساب میکنم
بامزست، میدونی
روانی همچنان یه فیلم قدیمیه، بیاید قبول کنیم
اون برگه رو به داخل توالت میندازه
و بعد سیفون رو میشکه و میبندتش
درست در همان آغاز میدونی که در یک محوطه ی جدید هستی
در دهه ی شصت هیچکس تا به حال توالت رو نشون نداده بود
کشیدن سیفون توالت این معنی رو واضح میده
که سکانسی که داره میاد قراره یکی دوتا تابو رو بشکنه
جزییات مهمن، میدونی، در پی ریزی تغلیق
تو میدونی که تمام آن جزییات قراره به چیزی ختم بشن
بسیار ماندگار تر از سادگی این نماها
هیچکاک یک ویکتوریایی بود (ملیت انکلیسی و سلطنت ملکه ویکتوریا)
ویکتورایی ها فکر میکردند که روشنایی و سفیدی سرامیک حمام
بهداشتی بود و ازش استفاده میکردن
حمام او در خانه اش سرامیک براق و سفید بود
او فکر کرد که مورد تعرض قرار دادن بهداشت حمام
حرکت جذاب و مخدوش کننده ایه
او این کار رو در فیلم های صامتش کرد، در فیلم طلسم شده هم کرد
ولی نشان دادن آن روشنایی، یک راهی برای گفتن این بود که
ببینید چطور من بهداشت و پاکی حمام تان را آلوده و بی عفت میکنم
و دارم این کار رو تقریبا بدون خون ریزی میکنم
به شکلی تصادفی، این فیلم بسیار تاثیرگذار بود
بر یکی از سکانس های فیلم مکالمه
که من در سال 73 تدوینش کردم
یک قتل رخ داده و جین هکمن
به دستشویی یکی از اتاق های حمام میره
ولی اتاق کاملا تمیز است
و اون پرده ها را باز میکنه
درست مثل مادر که در روانی پرده رو باز میکنه
ولی خالیه
اون میره به مست زهکش وان و انگشتاش رو دور اون میکشه
تا ببینه آیا اثری از خون است، ولی هیچ چیز نبود
اون میره سمت توالت تا دستگیره رو آرام تکان بده
و یهو توالت بالا میزنه
و این یجورایی نسخه ی معکوس سکانس روانی است
توالت و کشیدن سیفون توالت
پرده ی حمام و زهکش
تمام این چیزها بی شک توسط روانی حک شده
حالا یکی از زیباترین بازیگران نقش اصلی زن در دهه ی شصت
درست جلوی چشم ما لباساشو در آورد و پا به حمام گذاشت
یحورایی میگی، یا خدا حالا کجا قراره بریم؟
پسر این حتما برای سال شصت دیوانه وار تند بوده
من حتی متوجه نمیشم
هیچکاک میدونست که مردان در مورد جنت لی کنجکاو هستن
پس ایده ی اینکه جنت لی بره به یه حمام
در یک حالتی که بنظر خیلی وسوسه انگیز است خیلی مساله ی بزرگی بود
دیدن کامل بدن اش پشت پرده ی حمام
خیلی زیرکانه است، چون در حالت مات است
تیره و یا کدر نیست، بلکه مات است
به اندازه ی کافی قابل دیدن هست و تحریک مان میکند
ولی نه به قدر کافی که کاملا واضح باشد
کل تئوری این است که شما سکس را در زن کشف کنید
ولی نداشته باشیدش
و مثل چند تا برچسب دورش بچسبید، میدونی
و چیز دگیری برای دیدن و کشف نیست
شما کسی رو میشناسی که دوش ...رو باز کنه فبل از اینکه
منظورم اینه من چنین نمیکنم، من اینجوری دوش رو باز نمیکنم
اونجوری
من باز میکنم و بعد میرم داخل تا ببینم امنه
و به اون بروز حسی جنسی در چهره اش نگاه کنید
او داره آب به صورتش میخوره و تمیزش میکنه
آب (فضا) گرم است و او شاد است و یجورایی ذهنش رو جمع و جور کرده
صداهای طبیعی (محیط) یجورایی ما در نقطه دید او میذاره
ما همه مان جنت لی میشیم، البته نه به آن جذابی
با اینکه فیلمهای دیگه مثل پنجره عقبی و پرندگان
هیچکاک میدونه که کمبود (نبود) موسیقی میتونه به اندازه حضور موسیقی موثر باشه
فکر میکنم تقریبا هیچ لحظه ای نیست
که ما ماریون رو با لبخندی حقیقی ببینیم
تقریبا هیچ لحظه ای نیست که او (ماریون) اجازه داشته باشه تا احساس خوبی کنه
در مورد اینکه زندگی اش چگونه است
برای بار اول شاد است
ما داریم به داخل سکانسی میریم که میتونه از یه جهت
یه جورایی برای شخصیت حس رهایی باشد و در عین حال
کاملا واضح است که در بخش رهایی هیچکاک چی داریم میبینیم
از میل واپس‌راندگی‌ اش که در نهایت به یک حکم تحمیلی بزرگ بر پرده بدل میشود
هیچکاک دنیا را به عنوان یک ماشین اخلاقی معیوب نشان میدهد
و او همیشه داشته
این دید مذهبی مسیحی، تقریبا حسی از فنا و مکافات
آن رویدادهای توام با گناه در شکلی معمول
حتی فیلم غیرهیچکاکی اش "آقا و خانم اسمیت" که من عاشقشم
ابتذال را مجازات میکند
او یک تصمیم اخلاقی میگیرد تا پول را برگرداند
و میدونی رنج هر مجازاتی که برایش رخ خواهد داد رو میپذیره
من به یک طمعه ی مخفی اونجا قدم گذاشتم
و من دوست دارم برگردم و خودم رو ازش بیرون بکشم
قبل از اینکه برای من هم خیلی دیر شده باشه
این خیلی مهمه
این از لحاظ روایی خیلی مهمه چون
چون این حس در هنگام دزدی رخ نمیده
و یا در هنگام فرار با پول
یا وقتی وسط جاده هست و با پولا داره فرار میکنه
و یهو معلوم میشه، بنگ، این خیلی تفاوت خاصی ایجاد نمیکنه
چون دنیا به یه ورشم نیست
من فکر میکنم این نشانی حقیقی از اعتقادات کاتولیکش هست
و حس سرنوشت و فناپذیری
در مورد گناهی که بی شک با آب نمیتونه پاک بشه
میدونی نمیتونه تبرئه بشه
به جز با خون و خشونت و پرداخت بهاش
او برای بدترین گناه ممکن که تحریک جنسی نورمن بیتز است مجازات میشه
میدونی شما این دگردیسی رو مدام و مدام میبینی
منظور اینه به بیگانگان در قطار فکر کنید
جایی که رابرت واکر، میدونی این دختر بیچاره را خفه میکنه
دوباره برای چی اون رو خفه میکنه؟
چون یه زن بی بند و بار است که سر راه فیرلی گرنگر است
منظور اینه اون پیش بینی از روانی است
اونجا در حمام در نمای نقطه نظر ماریون است
و ما، مخاطب، رو در حالتی قرار میده که انگار با او داخل حمامیم
و ما را وادار به حس آسیب پذیری میکنه درست مثل او
داره بهمان سم پاشی میکند و از پرده به عنوان تمهید صوتی میسازه
ماریون نمیتونه صدای اومدن اون رو بشنوه
خدایا، متاسفم صدات رو تو این بارون نشنیدم
و برای همینه اون نما داره خبر بدی رو ابلاغ میکنه
میدونی شات ها در تناسب شان با هم تغییر میکنند
در طول رخداد اتفاقات مداوم
این نحوه ی بیانی در ابتدا است
و بعد به شکل غریبی، میتونه با نگاه و زهکش منعکس بشه
و سوراخ دفتر نورمن بیتز
و اون چیزا کمی بعد در شکلی عالی شروع میکنن به ریتم سازی
چطور دوربین را نشون میکنید
در بالای حمام، بی آنکه لنز ها خیس بشن؟
دوربین رو به قدر کافی ببر عقب
برای بعضی سوراخ ها درپوش بذار تا به سمت دیگه ای پاشیده شوند
راه حل خیلی ساده و آگاهانه ای
اینجا چیز عجیی در مورد آهنگ حرکتی صحنه نیست
بیشتر آهسته است
به طور میانگین چهار و نیم ثانیه برای هر کات
میشه گفت این آرامش قبل از طوفان هست
حالا اینجا چیزی داریم که من بهش میگم کات عجیب
چیزی که من بهش میگم کات موی خیس
که داره خودش رو میشوره در حالتی که سرش روی به عقبه
و بعد ناگهان کات میخوره یه جورایی به یه زاویه ای
واقعا یه جامپ کات
جز اینکه الان موهاش کاملا خیسه
برای همین اگر به کسی بگید این دقیقا بر اساس استوری بورد فیلمبرداری شده
کاملا دارید بهش دروغ میگید
چون هیچوقت نمیتونید چنین لحظه ای رو با استوری بورد خلق کنید
تو فکر میکنی قراره تماشایش کنی
تو داری تمام پروسه رو با زمان واقعی میری جلو
بعد اون جامپ کات از شما میزنه جلو
خیلی حس شجاعانه و بااعتماد به نفسی میدهد
کات میخوریم به دوش حمام
ولی از نمای گوشه است بر دوش حمام
نه از اینجور نماهای سابژکتیو پی او وی
وقتی داشتیم بهش نگاه میکردیم، صورتش از چپ به راست بود
پشت به دوش
وقتی که بهش دوباره کات میخوریم
ما بر میگردیم به سمت دیگر خط صحنه
چیزی که الان پشتشه دیوار نیست، پرده ی حمام است
و بعد دوباره یه کات دیگه، دوباره یجور جامپ کات نه چندان ظریف
از لحاظ منطق، هیچ دلیلی براش وجود نداره
ولی مغشوش کنندست چون یک فضای خالی بزرگ وجود داره
که خود به خود مغشوش کنندست
چه چیزی قراره اون فضای خالی رو پر کنه
مخاطب شروع میکنه به نگاه کردن به اون فضای منفی
و یه حسی داره که چرا دارم به اونجا نگاه میکنم؟
در باز میشه، سایه رو میبینید و بعد بدن نورمن رو میبینید
و این وحشت مونتاژ است
جایی که به خودت میگی
اوه خدای من، اوه خدای من
و این فرق بین شوکه شدن و تعلیق است
ایده ی مخاطره با بدن سایه مانند
فکر میکنم این ترس هیچکاک است
بدن تهدید کننده در زندگی خود هیچکاک کیست؟
زمانی که او به روانی میرسد، آن شخص رها است
اینجا شما مارگو اپر رو میبینید، زنی خبیث که سمتتان میاد
چطور لو نمیدید که او کیست؟
من این جنایت را برای بیست سال مداوم الان با خودم داشته ام
ولی اون من نیستم که پشت پرده است
من اونروز نیویورک بودم جایی که در برادوی داشتم تمرین میکردم
هربار که هی فیلمبرداری اش میکردن
شما مدام چهره ی زن خبیث رو میدید
یکی از مردان گریم تصمیم گرفت که چرا صورتش رو سیاه نکنیم؟
پس چندبار تلاش کردن
و تاریک تر و تاریک تر شدن
تا جایی که به آن تاثیر دست یافتن
من با جنت لی صحبت کردم که چه چیز میدید به سمتش میاد
و کاملا نورمن رو دید به سمتش میاد
و این چیزی بود که بازی کرد
پس واقعیت برای او این بود
من قراره به این شکل توسط این شخص بمیرم
کسی که سعی کرد صمیمی باشد و من سعی کردم مودب باشم
تو خیلی مهربانی
همش برای توئه من گرسنه نیستم، نوش جون
واقعا این یک فضای اضافی از وحشت و ترحم به آن لحظه اضافه میکند
و آن عکس (کاغذ دیواری؟) در بکگراند
درخشش و خیلی فیلم های دیگه کاغذ دیواری بی نقص موتل بیتز هیچکاک رو
سعی کردن داشته باشن
این الگوی نمای گل همراه با این نیمرخ هیولای سیاه همنشینی میکنه
از چاقو و موی مادر، واقعا خیلی وحشتناکه
شکل همیشه من رو یجورایی شکنجه داده
تقریبا یه کله ی قارچ شکل دیوانه
نمیدونم به دلایلی برای من مسخرست
همیشه دوست داشتم کاش این نما یکم ترسناک تر بنظر میرسید
وقتی پدربزرگم اول راف کات روانی رو دید، اوم
اون اصلا دوستش نداشت
میخواست به یه فیلم یک ساعته کاتش کنه و یکی از قسمت های شوی تلویزیونی بکندش
برنارد هرمن راضیش کرد تا یه چیزی خلق کنه
از موسیقی های فیلم های تاریخ سینمای وحشت اثری تلفیقی بسازه
خیلی در فرهنگ پاپ (عام) ریشه کرده، به جایی که هوم هوم
- که ورای همه چیزه در این فرهنگ - دختر هفت ساله ی من اون رو میدونه
- ولی حتی نمیدونه از کجا میاد - آره
ولی میدونی اون این جک رو ساخت
که من نمیدونم اون نمیدونه از کجا میشناسدش
- شگفت انگیزه - هیچ ایده ای نداره که از روانی اومده
این تکامل یافته است، انگار ما همه فقط برای این به دنیا اومدیم تا سکانس حمام روانی را بشناسین
من یه خالکوبی میخواستم
و فکر کردم باید کیوی برنارد هرمن باشه
شگفت انگیزترین کیویی که تاریخ سینما به خود دیده
خیلی کار کمی با هارمونی میکنه
تنها وحشت خالص است
روشی که از موسیقی در فیلم ها استفاده میشد تا مردم رو بترسونه
واقعا بعد از روانی تغییر کرد
اگر میخواهی چیزی ترسناک بسازی
...اون تارها رو بهم برسان و یجورایی تو
اگر آروم کنی ریتم رو
چیزی که من واقعا در مورد هرمن ستایش میکنم
که چطور او درک کرد که در محدودیت
حرف بسیار قدرت مند تری باید عنوان بشه
با "روزی که زمین از حرکت ایستاد" اینکار رو کرد
اون نت رو برای هفت نوازنده ترمین و یک کرنا نوشت
هرمن نت "عروسک زنده" را نوشت
که من فکر میکنم یکی از بهترین موسیقی متن هایی است که در سریال "توالایت زون" استفاده کردن
فکر میکنم یه فره نی بیس هست
یا ممکنه از یه قره نی بم کنترا استفاده کرده باشن
یه سنتور و یه چنگ
او به شک یه تجربه گرا بود
او کسی بود که به من یاد داد شما میتونید هرجایی هرکاری بکنید اگر جواب داد
چیزی که من فکر میکنم بازم در مورد سکانس حمام نبوغ آمیزه
شکلی است که هرمن کشف میشه
این کشف شدن تصمیم میگیره که کی شما شروع به کیو رو شروع کنید
و کی شما کیو رو تموم میکنید
با سیفون کشیدن توالت شروع میشه
به حمام قدم میذاره و هیچ موسیقی وجود نداره
این موسیقی دان ما را آماده نمیکنه
برای یورشی که قراره اتفاق بیافته
وقتی جنت لی وارد حمام میشه و پرده رو میکشه
در واقع ما میتونیم صدا رو بشنویم
آوایی که به این شکل صدا میکنه
میبینی که قاتل هم داره میاد هیچ موسیقی، مطلقا هیچ موسیقی
پرده کنار زده میشه، ما اولین نیش رو میخوریم
این ضربان قلب جنت لی است
برای لحظه ای که ما، به عنوان مخاطب، کاملا متوجه میشیم
اوکی، این دختر داره بی رحمانه سلاخی میشه
ما این رو میبینیم و موسیقی میره
اون به زمین میخوره و ضربان آرام میشه، چراکه او داره میمره
و بعد در آخرین نفس نفس زدن اش
موسیقی در واقع ترکش میکنه
و تنها صدایی که داریم صدای افتادن پرده است
و سرش به زمین میخورد
چقدر نبوغ آمیز است؟
این هرمنه، نه هیچکاک
این برنی هست (برنارد هرمن)
ما از موسیقی اورجینال استفاده کردیم
آه از موسیقی برنارد هرمن به عنوان موسیقی موقتمان البته
وقتی داشتیم فیلم رو تدوین میکردیم
و بعد دانی اومد و دوباره ضبطش کرد و بسیار زیبا بود
یه موسیقی بی نقص است
وقتی کار بهم داده شد، منظورم اینه برام مثل یه کتاب مقدس بود
یه دعوایی با بعضی تهیه کننده ها در یک جلسه بود
از اینکه شاید چون فیلم رنگی هست باید اینکار رو بکنیم
ساز بادی برنج و ساز چوبی و طبل و برای همه ی ارکسترا انجامش بده
اینجور بود ، نه نه نه نه
لطفا لطفا، التماست میکنم مجبورم نکن اونکار رو بکنم
من خلق خیلی بدی داشتم، برنارد هرمن
روحش به اتاق من می اومد
و من وسط نیمه شب بیدار میشدم و اون اونجا بود میگفت
تو عوضی کوچولو، چیکار کرده ای؟
یه چاقو بالا میره
و حالا سکانس قتل شروع میشه
و فاصله ی برش زدنها، قراره کاهش وجه دراماتیک باشه
و خیلی زیبا، مسهل و به شکلی باورنکردنی وحشیانه است
القا کننده و در بسیاری موارد اشتباه است
...اون خیلی بد بنظر میاد، این هست
اون روشی داره که دستش رو باز میکنه و گلوتون رو میگیره
و میگه : ببین ببین ، به این نگاه کن
یه تله ی بی نقص فولادی بود
نمیتونستی ازش فرار کنی
خسارت تحمیل کننده بود
ولی در عین حال میدونستی که در دستان یک استاد بودی
کاری جز تسلیم شدن نبود
سکانس حمام روانی برش اش خیلی شبیه یه سکانس اکشن است
جورج توماسینی یه استاد بود
کاری که او با سکانس حمام کرد زبان سینما را تغییر داد
تدوین گر ناگهان به قطعه ی خیلی مهمتری از پازل تبدیل شد
شما باید در مورد برش فکر میکردی
چون یک برش قرار بود شما رو بگیره
چهار دقیقه تا بسازی و پیوند بزنی و چکش کنی
و الان شما میتونی هر دوازده ثانیه یه برش بزنی
برنامه ریزی، تمرکز و فکر
فکری که در مورد طراحی برخی از این فیلم ها شده محشره
تصاویر متحرک چهارده سال داشت تا اینکه یکی با این ایده پیداش شد
که شما میتونی یه کات بزنی
چون اتفاقی که داره می افته خشن است، شما داری به یک تصویر نگاه میکنی
یک شاخه که خیلی پر جزییات است و پر از تحرک
و بعد فورا، این پاک میشه و با تصویر دیگری جایگزین میشه
به تعبیری، مخاطب باید یه جورایی
از سمت جلو با این تجربه تصادف کنه
هیچکاک و توماسینی میدانستتند مخاطب دقیقا کجا رو داره نگاه میکنه
آخرسر روی گم‌گشتگی کار کردن
تو رو به دورن حس گیجی و وحشت ماریون میبرن
هر برشی که تماسینی انجام داده
شما هستید در زمانی که اسیر میشید در دیدن جهان نمای جدید
او آمادست تا به نمای دیگه کات بزنه
تغییرات این تصاویر جمجمه ی شما رو میترکونه
ولی خیلی برنامه ریزی شدست و این حس رو القا میکنه
قانون و هرج و مرج‌اش است که به یکدیگر برخورد میکنند و در تضاد با هم قرار میگیرند
- اکتش خیلی جادویی است، حقیقتا - آره
چون مردم از سینما بیرون میرن احساس میکنن
چیزی یه جورایی شوکه کننده دیدند، میدونی ورای باور
چون هیچ چیز مثل این قبلا در سینما نبود
با این حال هنوز در واقع چیزی که فکر می کردن دیدن رو ندیده بودن
یه چیز فوق العادست
استفاده از جلوه های صوتی
که من فکر میکنم یه هماهنگی بزرگ با خوشنت سکانس دارد
مخصوصا صدای چاقو زدن
تو چطور به ایده ی صدا رسیدی
چه اتفاقی می افته وقتی چاقوی قصاب به سمت گوشت میره؟
صدابردار به این ایده رسید
که صدای ضربه چاقو به هندوانه چطوره؟
پس با شناخت هیچکاک شما باید
کلی هندوانه بیارید و روی یک میز بزرگ بچینیدشون
هنوانه ی کرنشاو باید باشه و تو هر نوع هندوانه ای که میشناسی رو
میتوتی در سایزهای متفاوت متصور بشی
پس من فکر میکنم دوازده هندوانه و چند تا هم ذخیره داشتن
پس پشتیبان، به هندوانه چاقو میزنه
هندوانه هندوانه هندوانه، هندوانه بعدی، هندوانه
پس در پایانش، هیچکاک اونی که میخواست رو فهمید
صدایی که خیلی شیبه صدای استخوان باشه
و صدایی داد که فکر میکرد باید القا بشه
پس وفتی این هندوانه های متفاوت رو امتحان کردند
تمام چیزی که گفت این بود
کسابا "نوعی هندوانه"
تنها چیزی که لازم بود بدانند
فکر میکنم تمام کلید صدای هندوانه ی کسابا
که بخش چسبناک داخلیش خیلی کوچیکه
و یه لایه ی خیلی کوچک میوه هست تا بهش چاقو بزنید
- (خیلی متراکمه (غلیظه - متراکم؟
مثل خیلی از هنوانه ها توخالی نیست تا یکم صدای پوکی بده
هیچکاک با چشمای بسته در حال گوش دادن به صدا بوده
از نظرمن، هندوانه ی کسابا صدایی خیلی شبیه به خشکی استخوان که چاقو میخوره داشت
برعکس چاقو زدن خیس و چسبناک
احتملا به شما سفتی و نحیف بودن بیشتری میده تا اون دل و روده
خرد کردن یا
- دل و روده - دل و روده
هیچکاک همینطور ازشون خواست یک تکه گوشت خوک بزرگ بیارن
من گوشت نمیخورم، پس موقع تعریف کردنش کمی حالم بد میشه
ولی در هر زمینه ای، هیچکاک فکر کرد که ایده ی عالی‌ای هستش
و در حقیقت به یک استیک خیلی خیلی خیلی بزرگ چاقو زدن
و صداش با صدای هندوانه ترکیب شد
و صدابردار گوشت رو برد خونه و براش شام میل کرد
صدای چاقو زدن در روانی یک جلوه صوتی هالیوودی نیست
یک جلوه صوتی طبیعی است که باعث میشه ترسناک تر بشه
شما میتونی ترکیبی از
خدنگ، یک یک خدنگ واقعی، یا ضربه ی یک تبر
و بعد بهش صدای لوله در لجن که جریان داره اضافه میکنی
و بعد بهش صدای شکافته شدن چرم اضافه میکنی
و بعد میتونی طراحی صدای چاقو رو انجام بدی
که احساس ترس داشته باشه
ماریون بر میگرده، ما سه تا کلوزآپ داریم
با اون به شکل افزایشی درگیر لحظه میشیم و حالا داریم نگاه میکنیم
به هیچ جز دهان باز شده اش
سه کات سریع که باعث میشه دلم بخواد تدوین گر بشم
من بعضی طرح های سال باس رو دیدم، و شما برش یک و برش سه خواهیم داشت
ولی ایده وصل کردن این سه بهم
یجور حس کشف کردن توام با لذت داره
شکلی که این ها رو در اتاق تدوین احساس میکنی
هیچکاک اینجا کاری که در پرندگان کرد رو تکرار میکنه
تا یه چیز شوکه کننده نشون بده
یک کات ترتیبی، بوم بوم بوم
این یه کات روان شناسانست
همه فکر میکنن این چیزی بود که هیچکاک به ایدش رسید
ولی من اصالت ایدرو همیشه در فرانکشتاین اورجینال میبینم
که در سال 1931 توسط جیمز ویل ساخته شد
به شکلی این تاثیری مشابه داشت
چون داشتند به شما یه چیز خیلی گروتسگ نشون میدادن
چیزی که شما قبلا اصلا ندیده بودید
مردم میخواستن برن سینما فقط برای اینکه ببینن چقدر شوکه کننده است
یه چیزی در هنگام تدوین است که بهش میگن کات آمریکایی
مثل برش جامپ کات از کلوزآپ به یک نمای باز
و من میدونم هربار دارم اینکار رو در یک فیلم میکنم و مثلا با سم ریمی کار میکنم
همیشه حس شکنجه شدن میدهد
اون همیشه میگه: چرا این کات احمقانه رو زدی؟
و من همیشه میگم این یه کات آمریکاییه
و اون میگه این بیشتر یه کات کانادایی هست
یه چیز خیلی حسی در این مورد هست
در مورد کات زدن از نمای باز و پریدن به یه کلوزآپ
و حالا ما زاویه ی پایین تر داریم که زاویه ی سابژکتیو نیست
این چیزی نیست که ماریون ببینه
ولی وحشت رو به اوج میرسونه
خیلی نماهای تداقعی وجود داره
که حس رو میده که انگار ماریون داره باهاش میجنگه
که حس رو میده شما آنجا هستید
با پرش از خط فرضی، که یجورایی یکی دیگر از چیزهای ناهمگونه
در خشونت، و در عشق به شکل جالبی
در واقع خوبه که خط فرضی رو رد کنی
چون بهت اون حس سابژکتیو از نوعی آشفتگی روانی میده
شما دست نورمن با چاقو رو میبینی در ادامه
که خط رو میشکنه
خیلی عالیه چون خالصانه تعرض میکنه
آب داره به سمت مخالف آب حرکت میکنه
پس این زاویه های عالی دوباره هستند
دوربین اکسپرسیونیستی آلمان که هیچکاک قبل نشان داده بود
در اوایل دهه ی بیست، وقتی که حرفه اش رو شروع کرده بود
این شات اورهد، یه جورایی انگار کل نما خارج از حالت فوکوسه
و میدونی اونا به هر حال استفادش کردن
میتونم نشستن پیش مدیر تولید ها رو تصور کنم
و اونا میگن، میدونی تو یه نما داری که کاملا خارج از فوکوسه
ما واقعا باید او نما رو در تدوین حذف کنیم
ولی خدارو شکر که گذاشتن بمونه، چون نمای فوق العاده ایه
چاقو از قبل وارد نما شده، قبل از اینکه ما، مخاطب
تونایی این رو داشته باشیم که بدونیم داریم چی رو نگاه میکنیم
چهرمان به سمت ماروین سنگینی میکند
و بعد به فضای منفی برای دیدن اینکه چاقو کجا رفت؟
مخاطب رو محبور میکنن تا فضای خالی رو پر کنه
حرکت او از راست به چپ ما رو میبره به کات
و درست جایی که چهره است، چاقویی است
اون چاقو هیچوقت باهاش تماس برقرار نمیکنه
و در ذهنم من میبینم که بهش چاقو میزنه
دیوانه واره
هیچکاک به 360 درجه داره میره
تمام این چیزهایی که شما نباید در یک روایت داستانی بکنید
داره انجام میده تا به شما این حس ناهمگونی کامل رو بده
وقتی دوباره به شکل نورمن برمیگردیم، ما دوباره دانای کل میشیم
برمیگردی به نورمن، ولی الان ما یکم سفت تریم
کات به ماریون، ما سخت تریم، نورمن، سخت تر
و بعد در تقطیع آب دوباره و دوباره
به نما، به یک نما
که من رو به عنوان بیننده متقاعد میکنه که ماریون چاقو خورده
چاقو هیچوقت با پوست تماس برقرار نمیکنه ولی این نما چی ؟
من دارم بهتون میگم مردم، اون دخوله
هیچکاک نمیخواست باسن من رو در فیلم بذاره
تمام فیلم های ساحلی، میدونی با آنت فونیسلو
همشون بیکینی پوشیده بودن ولی دوربین باید از بالای باسن میبود
اون بهم توضیح داد و گفت
ساختمان جلوه های ویژه ی پارامونت برای من یه پیکره نیم‌تنه ی پلاستیکی ساختن
تو چاقو رو بکن تو، خون میپاشه بیرون
اوه فوق العاده بود
من اصلا استفادش نکردم
ازش استفاده نکردی؟ نه نه چاقو اصلا با بدن تماس نداره
برگردیم به آیزنشتاین
و کل ایده ی تدوین، برش و مونتاژ
او نمیخواست از یه چاقوی پلاستیکی یا همچین چیزی استفاده کنه، از چاقو استفاده کن
او اونجا مثل خون علامت داشت
و به شکم من فشارش داد
و بیرون کشیدش
و بعد در فیلم، معکوسش کردن
نشون دادن که داره میره داخل
فکر میکنم درست باشه که بگم هیچکاک کل حرفه اش رو
صرف این کرد که سانسور رو بزنه کنار
آخرین نمای شمال به شمال غربی
یه قطار است که وارد یه تونل میشه
که یک استعاره سکسی بسیار زیرکانه است
و بعد روانی ما برده میشیم به بعد از سکس
خیلی جذابه
میدونی کد مدیریت تولید
اون زمان همچنان مهم بود
و بعد در تلاش برای گرفتن حق پخش فیلم
توسط مدیریت لژیون
اگر یکی ازآن ها مشکلی میشد
تا جایی که تولید و توزیع روانی
نمیتونست به این خوبی که هست بشه
یه مذاکره ی کوچکی در حال وقوع بود
گفت من دوباره اول فیلم رو فیلمبرداری میکنم و شما میتونید بباید ببینید اینکار رو میکنم
هیچوقت نیومدن
تنها کاری که کرد به کل گروه گفت
ما فقط فراره سکانس رو برگردونیم
قرار نیست یه نما هم ازش کم کنیم، و اینکارم نکرد
او مدام بهشون میگفت شما کوته فکرید
شما مثل سگ های احمقید
چون داری کسی رو میبینی که اونجا نیست
پس همه چیز همانطور که میخواست ماند
و ازش در رفت
تو هیچکاک رو متناقض میکنی
یه فیلم آزاردهنده ی شوکه کننده میسازی
که بر محور سکس و خشونت و یک پروتاگونیست عمیقا مستاصل میچرخه
با فیلمی که در همان سال و فقط فاصله ی چند ماهه بیرون اومد
چشم چران اثر مایکل پاول
فیلمی که خیلی از افراد اون رو پایانی نافرجام برای حرفه ی پاول میدونن
میدونی، ول لوتن ، کسی که اینا میدونن من چقدر ازش خوشم میومد
ولی میدونی اون استاد این بود که تو هیچوقت هیچی نمیدیدی
هیچ گربه ای در فیلم آدمای گربه ای نیست
درسته
- هیچ گربه ای در فیلم آدمای گربه ای نیست - سایه هایی است
سابه هایی هست
تمام فیلم هایش عناوینی داشت که قول چیزی رو میداد
که در واقع تو هیچوقت نمیدیدشون
تو هیچوقت... هیچ پلنگی در فیلم مرد پلنگی نیست
و میدونی جذاب ترین قتل در تمام آثار ول لوتن
در سمت دیگر یک در بسته رخ میده
از نوع دید یک مادر
که داره کشته شدن دخترش رو میشنوه
و تو فقط رسوخ خون رو از درز در میبینی
هیچوقت نمیبینیش، اصلا نمیبینیش
و برای من بنظر میرسه اساس سکانس حمام اینجوره
کاملا
من دوست دارم یکی رو بندازم تو این سه تا، انگار یه فیلم بصورت میکس
که در واقع یک سکانس دیوانه کننده ی بخصوص داره
که من بهش میگم وحشت و اون برگشت ناپذیره
و این نکته در مورد سکانس تجاوزه
و اون یجورایی پانزده دقیقه طول میکشه و چیزی است که
اونا در واقع واقعا چیزی نشون نمیدن
هیچ برهنگی نیست، هیچی
تنها یک نمای بلنده
سکانس تجاوز در برگشت ناپذیر و سکانس حمام در روانی
کاملا معکوس هم هستند
سکانس حمام به طور شگفت انگیزی نزدیکه
- و آشفته - آره
و سکانس تجاوز در برگشت ناپذیر به شکل شگفت انگیزی با فاصله و ایستا است
نماهای مادر کاملا خارج از فوکوس هستند
فوکوس روی آب هست نه مادر
میتونی بحث کنی که این از نوع نگاه سابژکتیو ماریون هست
که او دقیقا واضح نمیتونه ببینه کی اونجاست
چون خیلی گیج شده
حیلی سریع اینجا برش زدن ، به طور میانگین هر نما
سه چهارم یک ثانیه، هجده فریم
و مخاطب در سال شصت
داشتن چیزی رو میدیدن که بهش عادت نداشتن
من همیشه شگفت زده میشم که ازش قصر در رفتن
فقط مقداری از برهنگی سینه که اجازه داشتن نشون بدن
باید به شکلی معمول انجام میشد
پس با قطعات کوچک فیلم انجامید
سر، پا، دست
بخش هایی از میان تنه
نمای پا اولین برش از خون است
که ما در تمام این صحنه داریم
آب شروع میکنه به حل شدن درآب به جای اینکه شناور بشه
میدونی، میبینی که مثل یک باران سیاه مییشن
و بعد فقط جذب آب میشن و پخش میشن
و خیلی فضای تسخیرشده ایست
مامانم عاشق اینه بهم بگه
اوه میدونی خونی که در روانی به زهکش میره
- شیره ی شکلات هست؟ - شیره ی شکلات ، آره
پس کسی دراتاق هست
که به ما بگه اون شیره ی شکلات نیست؟
اونا یه بسته شیره ی شکلات هرشی داشتن که داشت استفاده میشد
و این چیزی بود که برای خون استفاده کردن
و اونا باید دور من میپاشیدن
من تعمدا فیلم رو سیاه و سفید ساختم چون میدونستم
که اگر رنگی میبود
آه کشیدن شدن خون به زهکش خیلی زننده میشد
چاقو میاد
و با اینکه فقط جلوی فریم تابیده میشه
مغز من بهم میگه که اون مستقیم از پشت چاقو خورد
و بعد اون کات آب زیرکاه طور
که توماسینی در فیلم گذاشته
با دستش خارج از فوکوس، در جلو، شروع میشه
قراره به سمت دیوار بره
چشمانت اینجا به شدت گیج میشه
چون داری به فضای منفی نگاه میکنی و موزاییک دیوار
دستش شروع میکنه به داخل آمدن و بی درنگ یه جامپ کات داریم
اگر اون رو در سرعت زیاد ببینی
اینجور به نظر میاد، بمم
اینجور تموم میشه و این حس رو بهش میده که اون داره به دیوار میخوره
خروجش هم چمشگیر هست، اون حرکت سریع، بدون نگاه به عقب
اون حتی منتظر نمیمونه ببینه که واقعا مارون مرده، میره
تقریبا شبیه برش زمانی میمونه، جایی که اون از قبل رفته بیرون
و من فکر میکنم بخشیش که خیلی
میخواست پنهان کنه این بود که هویت قاتل چیه
و اونا خسته شده بودن از نشون دادن اون نمای مسخره
جایی که سرش شبیه یه قارج میمونه
نمای دست، خیلی شبیه یه ستاره دریایی چسبیده به دیواره
فقط یه دسته، که در حال حاضر کم اهیمت ترین قسمت بدنشه
و اون تا حد مرگ ضربه خورده
و میبینی که روح از بدنش از بین دستانش خارج میشه
پس سکانس میشه همش در مورد دستاش اگر نگاه کنید
دست و بعد دست
و میبینی که میره
تلاش میکنه تا چیزی رو بگیره
دست از دیوار میره پایین، اون برمیگرده، دستش کجاست؟
میدونی یه جورایی سوال بزرگیه
اگر سکانس افتتاحیه ی ژوراسیک پارک رو ببینی، یکیه
میدونی که مردی که داره توسط دایناسور خورده میشه اهمیت نداره
خیلی سخت میتونی صورتش رو ببینی ولی چیزی که مهمه
وفتی تماشاش میکنی، اون داره دستش رو میگیره
دست به کشش در میاد و چیزی رو لمس میکنه
و من فکر میکنم این بخشی از روشی است که او قادر است مخطاب رو
به دورن مرگ ماریون ببره تا اینکه ما ببینیم داره میمیره
حالا داره برای زندگیش التماس میکنه و سعی میکنه خودشو نگه داره
شکلی که موهاش مثل یک خط قطار پشت سرش میشه
و تا پایین همراهیش میکنه
منظورم اینه یه تصویر خیلی تسخیر کنندست
و اون دیواره
میدونی قبلش عمق رو داشتی
و حالا اون سست در برابر هیچ است
هیچکس قبلا اینکار رو نکرده بود
مرگ ها در فیلم ها کوتاه بود
و با اینکه بازیگرا دوست داشتن بازیش کنن
این آشکارا در این شکل در فیلم پرده پاره
کارگردانی شد
یه سکاس بی انتها در مورد تلاش برای کشتن کسی هست
خونین نیست ولی خیلی تصویریه
حتی مجنون هم در مقایسه با روانی خیلی تصویریه
ولی روانی تاثیر تصویری بودن رو داره
بیشتر مثل قاتل اره برقی تکزاس در ادامه
عاشق اینم که چقدر کنده، اینکه زمان میبره
این همه فضای منفی در سمت چپ هست
این مطلقا تعمدیه
هیچکاک نما را در اول سکانس منعکس میکن
جایی که ماریون دقیقا در سمت راست قاب داره حمام میکنه
و این پایان کتابی است که علل سکانس حمام میشه
کات محبوب من دستی است که به سمت پرده میاد
و ناگهان از تقطیع موزون
به این نمای خیلی سیال میرسید
که در خودش یه کیفیت شاعرانه و غمگین داره
او داره میمیره و یه لطافتی در موردش وجود داره
و اون رو خیلی احساسی میکنه
واقعا یه کات خیلی خیلی عالی هست، یکی از بهترین کات هایی که دیدم
شما به سختی میتونید خط سینه ی من رو در اون نما ببینید
اون دست منه و تو میتونی بگی که اونجا در دست من تفاوت هست
انگشت انگشتر یکم دفرمه است
ناخن از یه ناخن انگشت معمولی سیاه تر است
وفتی سه سالم بود
من رفتم پایین تا به برادرم رو با ماشین چمن زنی کمک کنم
و یه هول دادن ماشین چمن زنی، بریدش
این نمایی هست که در واقع سسیل د میل انجامش داد
اول در ده فرمان
جایی که سالی لانگ پرده رو میکشه پایین
این نما، نمای پایینی، اون فقط احساس خیلی آسیب پذیری داره
مثل یک حیوان در حال مرگ
این یک نمای خیلی شجاعانه ایست چون برهنگی خیلی زیادی در خود داره
یک نمایی در سکانس حمام است که هیچوقت استفاده نمیشه
این یکی از میخکوب ترین نما هایی است که دیدم
ان هچ، اون بی شک تمایل به چنین کارایی داشت
نمایی در اتنها که او زمین میخوره
این نمایی بود که هیچکاک نمیتونست استفاده کنه
ولی در استوری بورد طراحی شده بود
مخالفت هایی با استفادش بود
و شاید هیچکاک حس کرد که اونقدر هم لازم نیست
و بعد برمیگردیم به نمای دوش، چشم بی حس
که همین الان این رویداد وحشتناک رو دید
این نما از دوش در ابتدای سکانس بود
که القای لذت بود، ماریون قرار بود شروعی دوباره داشته باشه
و حالا همان آبی که داشت تمیز میکرد
به مدرکی از زیستن و قتل اش میشه
آب همچنان بازه
و خون شناوره ولی قلب ایستاده
خیلی تصویر شگفت انگیزی هست که ببینی زندگی‌اش داره توسط زهکش خالی میشه
میدونی عجب استعاره دیدنی هست
و بعد سوییچ میشه به چشم، درسته؟
آه یالا
خیلی خوبه
من موندم این نما چقدره، چقدر او زنده میمونه
- تا چشماش رو باز نگه داره؟ - باید مطمعن میشد که
چشماش هیج تکانی نمیخوره، تو میتونی ببینی یذره
اوه خدای من حیرت انگیزه
چرخش پوچ جهان
و شکلی که همه چیز سرانجام توسط زهکش کشیده میشه و فراموش میشه
ختم میشه به مرگی بی هدف
فکر میکنم در ابعادی، ما داریم به ترس های هیچکاک نگاه میکنیم
و همینطور به وسواس های فکری اش
تو در بارتون فینک میبینی، در خیلی از فیلم ها میبینی
و با خودت میگی چرا داره به زهکش میره؟
داریم به داخل میریم؟ داریم به داخل میریم؟
این لحظه ای از روانی است که همه چیز تغییر میکند
این توسط یک فیلمساز مولف ساخته شده بود
و این یک امضای خیلی شخصی است
این یک شعف روحانی در فیلم است
ولی فیلم دیگر به چنین شاعرانگی دوباره دست نمیابه
و تو شروع میکنی به فهمیدن اینکه
اوه این چیزی بود که برای هیچکاک خیلی مهم بود
توماسینی یک گردش به حرکت ساعت رو به شکل بصری در آورده
که در مورد اینجا درسته
که برمیگرده به فوتیج بیست و چهار فریم
خیلی عالیه که تونستن چنین کاری رو تمیز انجام بدن
معمولا وقتی چنین حرکتی میکنی، خیلی تصویر دانه زیاد میشه
ولی این خیلی تمیز و زیباست
خیلی اعجاب آور و یکپارچه است جایی که به حرکت زنده میرن
یکی از بهترین تمهیدات بصری در تاریخ سینما است
یجورایی مثل تیتراژ سرگیجه میمونه
این یه تم هست که در فیلم سیر میشه و بعد البته
و فقط بخاطر سبک نیست بلکه مفهومی داره
دوربین ها بزرگ بودند
و اداره کردنشون خیلی سخت
در واقع میتونی عکس هایی از هیچکاک پشت یه میتچل ببینی
و این حس رو میگیری انگار فیلم داشته توسط یک کالسکه رانده میشده
پشت دوربین بزرگ لوکوموتیو
که الان خیلی راحته، فقط کاری که گاس ون سنت کرد بکنید
در بازسازی، او به صورت لایو اکشن انجامش داد
عقب زدن از چشمش یه حرکت روباتیک دوربین بود
من به صورت جدی نما به نما فیلم اصلی رو دنبال کردم
تا بتونه درست مثل نسخه اصلی کات بزنه
و ما تماشا کردیم
و عجیب بود و جواب نداد
من گفتم، خب گاس، میدونی بیا و سکانس رو ببین
من گفتم یه چندتا ذخیره کردم که چجور خواهد شد
و حسی شبیه سکانس حمام نمیده
ما میریم تو و سعی میکنیم یکم به سبک گاس ون سنت بسازیمش
تا یک نسخه دومی از سکانس ناب حمام بسازیم
من واقعا فکر میکنم اون یه جورایی
جواب نمیداد، فقط نمیشد و آخر هم نشد
من همیشه قرارگیری اون قطره ها رو دوست دارم
قطره های آب که مثل اشک میمونن
درست در پایان، یه سوسو زدن کوچکی در چشمش هست
یه برقی در نگاهش
و میتونی ببینی چشمش تکون میخوره
اونجا یه نگاه عریان و سختی در چشم هست
هیچکاک تقریبا فتیش داره
در ثابت ماندن در لحظه ی پس از مرگ
این اتفاقی است که بعد از مرگت رخ میده و هیچکس شیر آب رو نمیبنده
هیچکاک یه بشکن میزد
تا به جنت بفهمونه که دوربین رد شده
و قراره به داخل اتاق پن کنه
کلی برداشت ها زیاد شد
میتونستم حس کنم یه لباس بزرگ داره کشیده میشه
از بالا تنه ام
و پس من میتونستم این رو حس کنم، این یه جورایی
من فکر کردم: میدونی چیه؟
من دیگه نمیخوام دوباره این کار لعنتی رو بکنم
واقعا نمیخوام
و همه این مردا روی داربست در هستن
و من گفتم : من نمیخوام با حیا باشم، میدونی
بذار نگاه کنند
چرا اونجا به حمام کات بزنی؟
من فکر نمیکنم دلیلش ربطی به تصیم هنرمندانه داشته باشه
این راه حلی برای برخی مشکلاتی که داشت هست
بعد از اینکه پدربزرگم روانی رو ساخت
به همه ی مدیر تولید ها نمایش داده شده بود
به آخرین کسی که نشونش داد مادربزرگم بود
و در اتاق پخش فیلم نشسته بودند
و بعد تمومش کرد و مادربزرگم به اون نگاه کرد و گفت
هیچکاک تو نمیتونی این رو پخش کنی و اون جواب داد : چرا نه؟
و اون گفت: جنت لی یه نفس میکشه
نمیتونستن دوباره نما رو بگیرن، جنت رفته بود
بودجه نداشتن
پس خیلی ساده به دوش کات زدن
فوران آب
و بعد اون دوربین بدبین حرکت میکنه
اون تصمیم اخلاقیش رو گرفت و این چیزی بود که نصیبش شد
یک تصویر از دنیای بی خیال وجود داره اگر دقت کنید
و شما خط اصلی رو اونجا میبینید، "اوکی" ، اصلا اوکی نیست
هیچ چیز اوکی نیست
و دوباره به میل اصلی برمیگرده، که چهل هزار دلار هست
و بعد روزنامه رو به لجنزار میندازه
با ماشین میره پایین
و مخاطب میگه اون پوله
که ما فکر میکردیم در این داستان مهمه کاملا بی اهمیت است
این یکی از چیزهایی است که در فیلم همیشه من رو آزار میده
عالی ترین سکانس تاریخ سینما با یک جمله ی مسخره تموم میشه
با یه صداگذاری بد از دیالوگ که مجازاتی برای بسیاری فیلم ها بوده
حالا نورمن میاد و مونده چه اتفاقی افتاده، اوه خدای من
نمیتونه باور کنه
یک قتل دیگه در موتل، چطور اتفاق افتاد؟
این بهترین ادامه ی ممکنه
یک بخش سخت از فیلمسازی است
یه جورایی عواقب رو بذاری همونجور که باید رخ بده
این در مورد پاک کردن لکه های خون وان نیست
در مورد این پروسه ی دشوار شگفت انگیز است
که این صدمه ی روحی غیرقابل تحمل
باید پیش بره
که عنوان میکنه نه تنها ما تماشا میکنیم
همانطور که قتل ماریون کرین رو تماشا کردیم
بلکه همچنین ما منحرفان چشم چران به این دنیای وحشتناک نورمن هستیم
برای من این پاکسازی بیانگر
حس نظم و ترتیب در هیچکاک است
حس من توسط این زن تحریک جنسی نشدم
و من فقط میخوام وانمود کنم
این بخش ناخوشایند اصلا اتفاق نیافتاد
من همیشه فکر میکنم نمیزکردن بیانگر گناه جنسی است
تو به این آدم اهمیت میدی
میدونم که عجیب بنظر میسره، ولی اهمیت میدی
میخوای ببینی چه اتفاقی براش می افته
میخوای ببنی که میتونه از این رهایی یابه
یا قراره از پا درش بیاره؟
این حقیقت که این قابلیت رو داره تا کاری کنه اهمیت بدی
یکی از معجزه های فیلمه
روانی آشکارا
تاثیری بلامنازع بر دسته ای فیلم ها داشته
روانی مادر فیلم های ژانر اسلشر است
سکانس حمام واقعا
برای اولین بار روی پرده حمله ی چاقو رو بررسی جنسی کرد
شما ماریو باوا رو در ایتالیا داری
و داره کاربست بصری سکانس حمام رو بکار میگیره
در ایتالیا در دهه شصت، در ایتالیا
قوانین سانسوری که در آمریکا بود، نبود
باوا سبک هیچکاک رو گرفت و فیلم جالو ایتالیایی ساخت "جالو یک ساب ژانر که جنایی و اروتیکه"
داریو آرجنتو با فیلم "پرنده‌ای با بال‌های بلورین" به سینما آمد
تا قتل رو به عنوان یک هنر خوب نشان بده
مداوم کشتن ها رو سکسی و جذاب نشون میداد
و سعی میکنه اونا رو زیبا و مسهل نشون بده
و همچنین ارضا کننده (جنسی) که مدام در کارهاش تکرار میشه
بعد البته فیلم های آمریکایی شروع میکنن به پیروی از فیلم های ایتالیایی
و تو موجی از فیلم های اسلشر رو در دهه هشتاد میبینی
با هالووین کارپنتر شروع میشه
روانی احتمالا شروع کننده ی این موتیف بود
که قربانی ها قبل ازسلاخی شدن لخت بشن
که چیزی بود که در دهه ی هفتاد سینمای اسلشر رو تسخیر کرد
مارتین اسکورسیزی در مورد
ساختار نبرد در فیلم گاو خشمگین
با شوگار ری رابینسون حرف زده
من کاملا نما به نمای سکانس حمام روانی
رو نوشتم
و واقعا استوری بوردم نما به نمای آن طراحی شد
و به اون شکل فیلم برداری شد
من دیگه تاثیر فرهنگی فیلم ها رو به این شکل باور ندارم
وقتی که لحظه ای خشونت خیلی ملموس و جدید است
خیلی متفاوت نسبت به هرآنچه دیدیم
و این به بخشی از فرهنگ مکالمه تبدیل میشه
و من فکر میکنم این اتفاقی است که با سکانس حمام رخ داد
من در این شو تلویزیونی هستم که بهش میگن اسکریم کویینز
به من گفته شد که برم تو حمام و عکس بگیرم
قبل از اینکه ازم خواسته بشه بازسازیش کنم
و من هربار میگفتم نه و رد میکردم بی شک
هوم این دستاورد مادر من است، مال من نیست که بازیش کنم
این جعبه‌ی ماسه‌ای اوست
ولی الان مادر من ده سال است که درگذشته
و این یه شوی عالی است
و یک تجلیل بامزه و احترام آمیز بود
پس شیطان قرمز میاد جلو و پرده رو پاره میکنه
ولی من آنجا نیستم
و در آن لحظه من از پشت در حمام میام
و بهش حمله میکنم
و قبلش بهش نگاه میکنم و میگم
من اون فیلم رو حدود پنجاه بار دیدم
به شیکاگو برگشتم
کاور سپتامبر سال شصت گرفته شد
من در باشگاه پلی بوی کار میکردم تا حدود اوکتبر اون سال
من یکی از عروسک های اصیل اونجا بودم
هیچوقت نامی از روانی نبردم
نمایی که من اصلا دوست نداشتم
جایی بود که تونی پرکینز من رو از وان بیرون میکشه
و من رو دور پرده ی حمام میپیچه
اون من رو بلند میکنه تا ببرتم به کامیون
و اون من رو نمیدونم شش یا نه اینچ از زمین بلند میکنه
و من رو دوباره میندازه زمین چون در موقعیتی نبود که وزن جنازه ی مرده رو بلند کنه
من رو بلند میکنه و من رو روی زانوهاش میذاره و بعد
اون منم
و اون میره تو ماشین و بعد من تمام میشم
ترجمه : دانیال زین العابدینی